Zespół Szkół Zawodowych im. Marii Skłodowskiej-Curie w Oleśnicy
 
 

Rekrutacja 2020/2021(oferta edukacyjna szkoły)

Dla kandydatów

Konkurs wiedzy o krajach anglojęzycznych

Dnia 17.12.2010r. o godz. 10.00 w ZSP w Oleśnicy odbył się szkolny etap konkursu wiedzy o krajach anglojęzycznych.

Nauczyciele odpowiedzialni za organizacje szkolnego etapu:

  • mgr Katarzyna Kowalska-Pachucka
  • mgr Beata Uciechowska.

W konkursie udział wzięli:

  • Paweł Graca
  • Szymon Dzikowski
  • Rafał Święch
  • Agata Wańczyk
  • Sabina Wojtowicz
  • Michał Matuszek
  • Patrycja Psuja
  • Agata Wojciechowska
  • Adrian Zawistowski
  • Katarzyna Choińska

Do etapu powiatowego zakwalifikowało się dwóch najlepszych uczniów, którzy tworzyć będą drużynę: Katarzyna Choińska IIaZI i Rafał Święch 3Zi

Program nauczania

Przysposobienie Obronne

Uczniowie naszej szkoły korzystają z podręcznika pt. „Przysposobienie Obronne” oraz zeszytu ćwiczeń autorów Bogusława Breitkopf, Mirosław Marciniak, Zbigniew Worwa. Realizujemy program nauczania – DKOS-4015-1/02. Nauka przedmiotu trwa dwa lata. W klasie Pierwszej młodzież zapoznaje się z zagrożeniami czasu pokoju oraz zagrożeniami czasu wojny, uczy się co to jest stres i jak sobie z nim radzić, poznaje system obronności Rzeczypospolitej Polskiej oraz rolę i zadania sił zbrojnych państwa, a także organizację obrony cywilnej. Mówimy również o wybranych problemach Międzynarodowego Prawa Humanitarnego.
W klasie drugiej młodzież przede wszystkim uczy się ratownictwa i udzielania pierwszej pomocy w tym:

  • Organizacja pierwszej pomocy na miejscu wypadku
  • Rozpoznawanie stanów zagrożenia życia i zdrowia
  • Nagłe zasłabnięcia i zachorowania
  • Zadania i czynności ratownika w zaburzeniach oddychania i zatrzymania krążenia
  • Skaleczenia i rany
  • Krwotoki i sposoby ich tamowania
  • Złamania i uszkodzenia stawów
  • Urazy głowy i kręgosłupa
  • Opatrzenia termiczne i chemiczne
  • Zatrucia środkami chemicznymi
  • Ukąszenia, pogryzienia i użądlenia
  • Ciała obce w organiźmie
  • Bandażowanie
  • Sposoby ewakuacji poszkodowanych
  • Ratowanie poszkodowanych w różnych sytuacjach zagrożenia życia
  • Pierwsza pomoc w wypadkach komunikacyjnych

Natomiast działami do wyboru są:

  • Strzelectwo sportowe
  • Terenoznawstwo. Bieg na orientacje

mgr Barbara Szewczyk

System obronny państwa

System obronny państwa

mgr Barbara Szewczyk

Bezpieczeństwo państwa to stan uzyskany w wyniku zorganizowanej ochrony i obronny przed możliwymi zagrożeniami, wyrażony stosunkiem potencjału obronnego do skali zagrożeń. W sferze zainteresowania każdej władzy i administracji państwowej jest utrzymywane bezpieczezpieczeństwa narodowego na możliwie najwyższym poziomie.
Podobnie jest w Polsce, gdzie nadsystem bezpieczeństwa narodowego urzeczywistnia najlepiej rozwój naszego kraju.
Przez nadsystem bezpieczeństwa narodowego Polski rozumuje się najczęściej istniejący „zbiór koncepcji założeń, zasad i ustaleń, a także możliwości środków (nieorężnych i zbrojnych) oraz uregulowań prawnych, które współczyniać się mają do niezagrożonego bytu i rozwoju Rzeczypospolitej” (Balcerowicz 1997). Elementem składowym nadsystemu bezpieczeńśtwa narodowego jest system obrony państwa. Określa się go jako zbiór wzajemnie powiązanych elementów – ludzi, organizacji, urządzeń – działających na rzecz zachowania bezpieczeństwa i nienaruszalności terytorialnej kraju.
Celem systemu obronnego państwa jest uzyskanie zdolności do prowadzenia w pełnym zakresie skutecznych działań obronnych dla przeciwstawienia się agresji militarnej. Ten cel realizują następujące elementy systemu obronnego państwa.

  • układ militarny (siły zbrojne);
  • organy kierowania obronnością;
  • układ poza militarny.

Podstawowymi założeniami funkcjonowania poszczególnych elementów i ogniw systemu obronnego państwa są:

  • kompleksowość i spójność w procesie rozwiązywania zagadnień ogólnopolitycznych, społeczno-gospodarczych i militarnych w ramach przygotowań obronnych;
  • zdolność do skutecznego przeciwstawiania się wszelkim zagrożeniom godzącym w bezpieczeństwo narodowe;
  • efektywna integracja (współdziałanie) potencjału militarnego (sił zbrojnych) z odpowiednio przygotowaną administracją i gospodarką narodową oraz zorganizowanym i przygotowanym do obrony społeczeństwem.

Według gen. dyw. prof. dr hab. Bolesława Balcerowicza, system jako skoordynowany wewnętrznie zbiór elementów organizacyjnych i materiałowych wzajemnie powiązanych i działających celowo, powinien składać się z podsystemów. W punkcie 6 – „system obrony”, „Polityki bezpieczeństwa i strategii obrony RP” czytamy: „dla przeciwstawienia się zagrożeniom wojennym, a także w celu realizacji zewnętrznych i wewnętrznych zadań obronnych, utrzymuje się w czasie pokoju i rozwija na czas zagrożenia i wojny system obronny RP” (Balcerowicz, 1997).
Jego głównymi elementami są: siły zbrojne, poza militarne ogniwa obronne i system kierowania obronnością.

Założenia polskiej polityki bezpieczeństwa.

Bezpieczeństwo obywateli (bezpieczeństwo wewnętrzne) oraz niepodległości i nienaruszalność terytorium RP (bezpieczeństwo zewnętrzne) są interesami narodowymi o egzystencjalnym znaczeniu, których zapewnienie ma charakter bezwzględnego nakazu, uzasadniającego zastosowanie w ich obronie – w razie potrzeby – całego posiadanego zespołu sił i środków, którymi dysponuje państwo. Głównym przedmiotem strategii i polityki bezpieczeństwa jest rozwijanie i regulowanie stosunków z innymi państwami. Prowadząc politykę zagraniczną każde państwo kieruje się trzema głównymi cechami:

  1. zapewnieniem bezpieczeństwa państwa
  2. wzrostem jego siły i rozwoju
  3. wzrostem pozycji międzynarodowej

We współczesnych uwarunkowaniach Polska spełnia szczególną rolę w dziedzinie bezpieczeństwa. Wynika to z położenia geopolitycznego RP. Położenie Polski w centrum Europy powoduje, że z militarnego punktu widzenia nasze terytorium stanowi obszar o specjalnym znaczeniu strategicznym na europejskiej linii Wschód – Zachód (Brzeziński 1997).
W takich uwarunkowaniach, szczególną właściwością polityki bezpieczeństwa jest koncentracja na potencjalnych zagrożeniach i wyzwaniach okresu pokoju. Jej głównym celem jest eliminowanie lub minimalizowanie zagrożeń. Te działania realizowane są na zewnątrz i wewnątrz. W strefie zewnętrznej jest to: zabieganie o sojusze wojskowe, uczestnictwo w procesie rozbrojenia i kontroli zbrojeń oraz budowa wzajemnego zaufania. Natomiast w strefie wewnętrznej jest to budowanie odporności na działania zewnętrzne poprzez kreację zdolności do skutecznej reakcji. Instytucjonalnie za politykę bezpieczeństwa zewnętrznego odpowiedzialności ponoszą: Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Ministerstwo Obrony Narodowej.
Pragmatycznym efektem strategii i polityki bezpieczeństwa są określone działania państwa w zakresie realizacji jego interesów – zwłaszcza interesów i zagrożeń wynikających z celowego działania innych państw i zagrożeń dla bezpieczeństwa narodowego.
Uwzględniając powyższe pragmatyczne podejście, Rada Ministrów, w dniu 23.05.2000 r. przyjęła dokument pt. „Strategia obronności RP”, który jest wykładnią polskiej strategii i polityki bezpieczeństwa oraz określa strategiczne cele polskiej polityki bezpieczeństwa i jej podstawowe zasady. I tak, do strategicznych celów polskiej polityki bezpieczeństwa należy:

  • zagwarantowanie niepodległości i suwerenności, integralności terytorialnej państwa oraz nienaruszalność jego granic;
  • zagwarantowanie ochrony demokratycznego porządku konstytucyjnego, w tym w szczególności pełni praw i wolności oraz bezpieczeństwa obywateli RP;
  • stworzenie jak najlepszych warunków dla wszechstronnego i stabilnego rozwoju społecznego i gospodarczego kraju, zachowania dziedzictwa narodowego i rozwoju narodowej tożsamości;
  • wnoszenie wkładu w budowę demokracji, praw człowieka, praworządności oraz solidarności.

Podstawowe zasady polskiej polityki bezpieczeństwa można przedstawić w pięciu następujących pkt.:

  1. Polska traktuje bezpieczeństwo w sposób kompleksowy uwzględniający znaczenie i wpływ czynników politycznych, militarnych, ekonomicznych, społecznych, środowiskowych, energetycznych itd.;
  2. Polska realizuje swoją politykę bezpieczeństwa zgodnie z Konstytucją RP, szanuje prawa międzynarodowe, nie ma żadnych żądań terytorialnych;
  3. w działaniach na arenie międzynarodowej Polska kieruje się wartościami, ideałami i zasadami ujętymi w Traktacie Północnoatlantyckim i traktatach Europejskich;
  4. Polska ściśle wiąże swoje bezpieczeństwo z bezpieczeństwem państw NATO i członków UE;
  5. Polska dąży do tego, aby użycie siły na arenie międzynarodowej było wyłącznie realizacją prawa do obrony, przewidzianego w Karcie Narodów Zjednoczonych.

Struktura systemu obronnego państwa. Charakterystyka podsystemów.

Stosowanie do wyznaczonych celów i zadań strategicznych, Polska utrzymuje system obronności o potencjale gwarantującym sprostanie wyznaniom i skutecznie przeciwstawienie się wszystkim potencjalnym zagrożeniom zewnętrznym. System ten stanowią wszystkie siły i środki przeznaczone do realizacji zadań obronnych, odpowiednio do tych zadań zorganizowane, utrzymywane i przygotowywane. Składa się on z trzech podstawowych elementów: podsystemu kierowania oraz dwóch podsystemów wykonawczychmilitarnego (Siły Zbrojne RP) i poza militarnego (pozamilitarne ogniwa obronne).

  1. podsystem kierowania (obronnością) jest przeznaczony do przygotowywania i zapewnienia sprawnego funkcjonowania państwa zarówno w okresie zagrożenia jak i wojny a tworzą go organy państwowe oraz samorządowe. Składowymi owego podsystemu są: Sejm i Senat RP, Prezydent PR, Premier wraz z Radą Ministrów, Ministrowie, centralne organy administracji państwowej, wojewodowie (terenowe organy administracji rządowej), samorządy terytorialne oraz elementy dowodzenia (podsystem dowodzenia) Siłami Zbrojnymi RP a więc: SG WP, dowództwa OW i Rodzaju Sił Zbrojnych, dowództwa związków taktycznych i oddziałów.
  2. podsystem militarny – tworzą Siły Zbrojne RP, które są podstawowym elementem systemu obronnego państwa. Działając w narodowym systemie obronności i systemie sojuszniczym, Siły Zbrojne RP są przygotowane do wykonywania trzech rodzajów zadań strategicznych: zadań obronnych w razie wojny (odparcie bezpośredniej agresji na terytorium Polski lub udział w odparciu agresji na inne państwo sojusznicze), zadań reagowania kryzysowego oraz zadań stabilizacyjnych w czasie pokoju. Ponadto są one gotowe do udziału w reagowaniu na zagrożenia poza militarne. Trzema zasadniczymi rodzajami Sił Zbrojnych RP są: wojska lądowe, wojska lotnicze i obrony powietrznej oraz marynarka wojenna. We wszystkich rodzajach sił zbrojnych występują: wojska operacyjne – przygotowane do wydzielenia w podporządkowanie dowództw NATO do działania w strukturach wielonarodowych oraz wojska obrony terytorialnej – pozostawiające pod dowództwem narodowym przeznaczone do prowadzenia działań na obszarze kraju.
  3. podsystem poza militarny
    Ustawa Konstytucyjna stanowi, że organizacje władz państwa na czas stanu wojennego i skutki prawne jego wprowadzenia określa ustawa. Może być ona przyjęta w czasie pokoju lub narastania zagrożenia wojennego. Tymczasem przedsięwzięcia związane z przygotowaniem i tworzeniem warunków sprawnego kierowania obroną państwa na czas wojny. Szczególnie delikatna materia jaką jest układ poza militarny, nie może funkcjonować bez zasadniczych ustaleń.
    Tak więc system poza militarny powinien stworzyć warunki niezbędne do przygotowywania oraz działania sił zbrojnych, a także przetrwania ludności w czasie zagrożenia i wojny.
    W skład systemu poza militarnego wchodzą wszystkie ogniwa wykonawcze administracji publicznej z wyjątkiem Sił Zbrojnych RP, inne instytucje państwowe, a także przedsiębiorcy i stowarzyszenia, na których się nakłada lub którym zaleca się wykonywanie zadań obronnych w warunkach obowiązujących przepisów prawnych. Ogniwa tego podsystemu funkcjonują w ranach działów administracji rządowej oraz struktur terytorialnych systemów obronności państwa.
    Realizowane przez nie zadania można określić następująco:
  • zapewnienie ochrony ludności i struktur państwa w warunkach zagrożenia bezpieczeństwa narodowego i na wypadek wojny;
  • zasilanie zasobami ludzkimi i materiałowymi Sił Zbrojnych RP oraz wsparcie wojsk sojuszniczych prowadzących operacje na terytorium RP;
  • utrzymanie materialnych i duchownych podstaw egzystencji ludności i jej przetrwania w warunkach zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa państwa i wojny.

W literaturze przedmiotu funkcjonują różne podziały poza militarnych ogniw. Zwykle jednak w systemie obronności dzielone są one na trzy grupy: informacyjne, ochronne i gospodarcze.
Informacyjne ogniwa systemu obronności realizują zadania mające na celu ochronę i propagowanie polskich interesów na arenie międzynarodowej, informacyjne osłabianie przeciwnika oraz umacnianie woli, morale, determinacji obronnej i wytrwałości własnego społeczeństwa w warunkach wojennych poprzez informacyjne zabezpieczenie funkcjonowania całego systemu obronności oraz informacyjne oddziaływanie zarówno na przeciwnika, jak i własne społeczeństwo.
Do zadań ogniw ochronnych należy zapewnienie warunków bezpiecznego funkcjonowania struktur państwa oraz ochrona ludności i majątku narodowego przed skutkami zbrojnych i niezbrojnych oddziaływań kryzysowych.
Podstawowym celem gospodarczych ogniw systemu obronności jest zapewnienie materialnych podstaw realizacji zadań obronnych oraz przetrwanie ludności w nadzwyczajnych warunkach kryzysu i wojny.
Spotkać można także inny podział ogniw poza militarnych, a mianowicie:

  • ogniwa ochrony państwa (przewidziane m.in. do rozpoznania i zwalczania wszelkich form zagrożeń.
    Zadania: działalność wywiadowcza i antyterrorystyczna, ochrona granic, ochrona i obrona określonych budynków, utrzymanie porządku publicznego itp.).
  • ogniwa gospodarczo-obronne przewidziane do realizacji zadań związanych z przygotowaniami i funkcjonowaniem gospodarki narodowej w okresie zagrożenia i na czas wojny.
  • ogniwa ochrony ludzkości i dóbr kultury przeznaczone do ochrony ludzkości i środowiska naturalnego, dóbr kultury – zarówno w czasie wojny jak i pokoju (katastrofy i klęski żywiołowe – akcje ratunkowe).
  • ogniwa polityczno-administracyjne i społeczne (resorty, organizacje społeczno-polityczne i zawodowe mające wpływ na utrzymanie pozycji Polski jako suwerennego podmiotu w społeczności międzynarodowej).

Reasumując – zasadniczym zadaniem poza militarnych ogniw obronnych jest stworzenie niezbędnych warunków do funkcjonowania Sił Zbrojnych RP oraz pozostałych struktur państwa, a także zapewnienie materialnych i moralnych podstaw przetrwania narodu w okresie wzrostu zagrożenia bezpieczeństwa państwa i wojny oraz w czasie innych sytuacji kryzysowych o charakterze niemilitarnym (klęski żywiołowe, katastrofy itp).

Powinności obronne władz lokalnych i instytucji w czasie pokoju, kryzysu militarnego i czasu wojny.
Zgodnie z art. 2 ustawy „O powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej” z dnia 21 listopada 1967, umacnianie obronności RP należy m.in. także do organów samorządu terytorialnego.
Z wielu zadań, którymi jest obarczona administracja samorządowa można przytoczyć następujące (bez podziału na szczeble):

  • znajomość i akceptacja zadań obronnych przez organ samorządowy ( w niezbędnym zakresie) realizowanym na terenie administrowanym;
  • przygotowanie stanowisk umożliwiających kierowanie działaniami na terenie administrowanym, w reżimie doraźnym i kryzysowym;
  • wdrożenie jednolitych procedur osiągania gotowości do działania przez organy samorządowe, zespoły reagowania kryzysowego, podsystem poza militarny, siły zbrojne;
  • organizowanie wykonania zadań na terenie administrowanym, przez podsystem militarny;
  • przygotowywanie do dyspozycji wojska niezbędnych urządzeń wspracia logistycznego podsystem poza militarny;
  • przygotowanie do dyspozycji wojska:
  1. baz danych dotyczących całokształtu działalności samorządu,
  2. niezbędnej ilości ludności cywilnej do inżynieryjnej rozbudowy terenu,
  • przygotowanie systemu ochrony ważnych obiektów o znaczeniu lokalnym;
  • przygotowanie i utrzymanie do dyspozycji wojska punktów pobierania wody;
  • ustalenie możliwości przekazania do dyspozycji wojska niezbędnych źródeł zaopatrzenia w artykuły żywnościowe;
  • przygotowanie do dyspozycji wojska niezbędnych nośników energii;
  • udostępnienie organom wojskowym niezbędnych informacji o możliwościach podsystemu poza militarnego;
  • uwzględnienie w odpowiednim stanie technicznym istniejących budowli obronnych;
  • nadzorowanie opracowania planu świadczeń osobistych i rzeczowych na rzecz wojska i innych jednostek organizacyjnych (gminy, miasta);
  • wdrożenie jednolitych procedur alarmowania i wzajemnego informowania.

Przeglądając zakres i ilość realizowanych zadań przez administrację, można stwierdzić bez przesady, że bez ogniwa samorządowego nie byłoby systemu obronności w RP.
Obrona ojczyzny jest obowiązkiem wszystkich obywateli Rzeczypospolitej Polskiej i jest ona realizowana w ramach powszechnego obowiązku obrony co oznacza także, że obywatele są zobowiązania świadczyć na rzecz tejże.
Wykonywanie pewnych czynności lub oddanie do użytkowania posiadanych nieruchomości i rzeczy ruchomych na cele obronne przez poszczególnych obywateli, podmioty gospodarcze i administrację publiczną – jest istotą świadczeń na rzecz obrony a obejmują one: świadczenia osobiste, rzeczowe (doraźne i etatowe) oraz szczególne. I tak:

  • świadczenia osobiste to wykonywanie prac na rzecz: przygotowania obrony państwa lub zwalczania klęsk żywiołowych i likwidacji ich skutków a czas wykonywania ich w okresie pokoju nie może przekraczać12 godzin (dla kurierów lub osób dostarczających przedmioty świadczeń osobistych – 48 godzin). Taki rodzaj świadczeń może być nakładany najwyżej 3 razy w roku. W czasie mobilizacji i podczas wojny – świadczenia osobiste obejmują te same czynności a czas ich wykonywania nie może przekraczać jednorazowo 7 dni.
  • świadczenia rzeczowe polegają na przekazaniu (przekazanie jest z góry zaplanowane) posiadanych nieruchomości i rzeczy ruchomych do dyspozycji sił zbrojnych, OC lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania dla potrzeb obrony państwa. Świadczenia te dzielimy ze względu na przeznaczenie przedmiotów świadczeń na:
  1. doraźne – obejmujące świadczenia przeznaczone do użytkowania przez siły zbrojne, formowanie OC i świadczeń nie wchodzą w skład owych struktur organizacyjnych,
  2. etatowych – obejmują przedmioty świadczeń takie jak np.: pojazdy, maszyny, urządzenia, budynki itp. i są przeznaczone do uzupełnienia etatowego sił zbrojnych i państwowych jednostek organizacyjnych.
    Czas wykonywania świadczeń rzeczowych w okresie pokoju nie może przekraczać jednorazowo: 24 godz. w związku z ćwiczeniami powszechnej samoobrony; 48 godz. w celu sprawdzenia gotowości mobilizacyjnej oraz 7 dni w związku z ćwiczeniami wojskowymi.
  • świadczenia szczególne – to odpłatne zobowiązania realizowane przez administrację rządową i samorządową (publiczną), instytucje państwowe oraz przedmioty gospodarcze. Polegają one na:
  1. adaptacji posiadanych nieruchomości i rzeczy ruchomych do potrzeb obrony państwa, przy czym nie następuje w tym przypadku zmiana ich przeznaczenia i właściwości;
  2. przystosowaniu obiektów będących w budowie i wytwarzanych rzeczy ruchomych do potrzeb obrony państwa – bez zmiany ich właściwości i przeznaczenia;
  3. gromadzeniu, przechowywaniu i konserwacji przedmiotów niezbędnych do wykonywania zadań obronnych;
  4. wykonywaniu zadań mobilizacyjnych na rzecz sił zbrojnych.

Obowiązek wykonywania świadczeń nakłada wójt lub burmistrz a także prezydent miasta na wniosek:

  • w okresie pokoju – komendantów Wojskowych Komend Uzupełnień (WKU), starosty, organu OC;
  • w czasie mobilizacji – komendantów WKU, organów OC, kierowników jednostek organizacyjnych wykonujących zadania na rzecz obrony, starosty.

W czasie mobilizacji lub wojny wójt lub burmistrz (prezydent miasta) może nałożyć obowiązek świadczeń na podstawie wniosków doraźnie zgłoszonych przez dotychczas uprawnione organy oraz przez dowódców jednostek wojskowych.

 

Bibliografia

  • J. B. Balcerowicz „Wybrane problemy obronności państwa” Akademia Obrony Narodowej Warszawa 1997
  • Z. Brzeziński „Wielka szachownica” Warszawa 1997
  • A. Grabuciński „Przygotowania organizacyjno-mobilizacyjne układu poza militarnego systemu obrony państwa” Tezy do konwersatorium. Akademia Obrony Narodowej Warszawa 1998
  • J. Słaby „Zadania i obowiązki organów samorządu terytorialnego na rzecz obrony i bezpieczeńśtwa państwa”. Akademia Obrony Narodowej 1995
  • A. Sosnowski i Z. Zamiar „Wybrane aspekty zarządzania bezpieczeństwem państwa” Akademia Świętokrzyska Kielce 2001

Kryteria oceniania

Przedmiotowy system oceniania z przysposobienia obronnego

Ocenianie stanowi ważny element procesu uczenia się i powinno wspierać cele kształcenia zawarte w podstawach programowych. Cele natomiast, powinny skłaniać do poszukiwania nowych procedur i narzędzi do oceniania. Kształcenie umiejętności wymaga od nauczyciela stosowania aktywizujących form na zajęciach, a te z kolei wymagają nowych metod nauczania. Ocenianie osiągnięć edukacyjnych ucznia polega na rozpoznawaniu przez nauczyciela poziomu i postępów w opanowaniu przez ucznia wiadomość i umiejętności w stosowaniu w stosunku do wymagań edukacyjnych wynikających z programów nauczania oraz formułowania oceny.

Cele nauczania:

  • informowania ucznia o poziomie ich osiągnięć edukacyjnych i postępach w tym zakresie,
  • motywowanie uczniów do nauki
  • pomoc uczniom w samodzielnej pracy
  • aktywizowanie uczniów na ćwiczeniach praktycznych
  • zachęcenie do udziału we wszelkich zawodach i turniejach
  • dostarczenie wychowawcom i rodzicom informacji o postępach, zaległościach oraz o uzdolnieniach uczniów
  • bieżące ocenianie i klasyfikowanie uczniów.

Kryteria oceniania:

Ustala się następujące kryteria ocen:

 

  1. celujący otrzymuje uczeń, który:

  • posiada wiedzę obejmującą wiadomości i umiejętności wykraczające poza program nauczania PO, wynikające z indywidualnych zainteresowań
  • systematycznie pracuje nad pogłębianiem wiedzy
  • umiejętnie wykorzystuje zdobyte wiadomości z literatury, programów radiowych i telewizyjnych oraz z Internetu
  • wykonuje nietypowe opracowania i referaty przydatne do lekcji
  • wykazuje się bogatym słownictwem oraz potrafi analizować zdarzenia
  • osiąga sukcesy w zawodach sportowo-obronnych, strzeleckich oraz w Turnieju Wiedzy Pożarniczej, kwalifikując się do finałów na szczeblu wojewódzkim
  • ze sprawdzianów testowych uzyskuje ponad 90% punktów możliwych do uzyskania
  1. bardzo dobry otrzymuje uczeń, który:
  • opanował pełny zakres wiadomości i umiejętności określony programem nauczania
  • wykazuje zainteresowanie problematyką, jest aktywny na lekcjach
  • dobrowolnie wykonuje dodatkowe zadania
  • odpowiedzi ucznia są bogate w słownictwo
  • uczestniczy w zawodach sportowo-obronnych, strzeleckich oraz w Turnieju Wiedzy Pożarniczej, kwalifikując się na szczebel gminny lub powiatowy
  • ze sprawdzianów testowych otrzymuje 81%-90%
  1. dobry otrzymuje uczeń, który:
  • nie opanował w pełni wiadomości określonych programem nauczania w danej klasie, ale opanował je na poziomie przekraczającym wymagania zawarte w podstawach programowych
  • aktywnie uczestniczy w zajęciach lekcyjnych
  • rozumie omawiane treści i umie je logicznie prezentować innym
  • poprawnie i sprawnie wykonuje zajęcia praktyczne
  • ze sprawdzianów testowych otrzymuje 66%-80% możliwych punktów
  1. dostateczny otrzymuje uczeń, który:
  • opanował wiadomości i umiejętności przewidziane w programie nauczania w stopniu zadowalającym
  • w miarę poprawnie i samodzielnie wykonuje proste ćwiczenia i zadania praktyczne
  • odpowiedzi ucznia są niesamodzielne, kierowane przez nauczyciela
  • ze sprawdzianów testowych otrzymuje 51%-65% możliwych punktów
  1. dopuszczający otrzymuje uczeń, który:
  • posiada wiedzę obejmującą wiadomości i umiejętności łatwe, niezbędne w dalszej edukacji
  • w wiadomościach ucznia występują luki, a odpowiedzi są niesamodzielne
  • proste ćwiczenia praktyczne wykonuje tylko z pomocą nauczyciela
  • ze sprawdzianów testowych otrzymuje 40%-50% możliwych punktów
  • prowadzi poprawnie zeszyt przedmiotowy (ćwiczeń)
  1. niedostateczny otrzymuje uczeń, który:
  • wybitnie lekceważył przedmiot i polecenia nauczyciela
  • nie opanował minimum podstawowych wiadomości i umiejętności określonych programem nauczania
  • nie jest w stanie nawet przy pomocy nauczyciela, wykazać się wiadomościami i umiejętnościami o najmniejszym stopniu trudności
  • nie przejawia chęci nadrobienia braków w wiedzy i poprawienia ocen niedostatecznych
  • nie prowadzi zeszytu przedmiotowego

Stopnie kategorii

 

Ocena dominująca:
A:

 

  • Odpowiedzi ustne z większej partii materiału
  • sprawdziany pisemne pozwalające ocenić stopień przyswojenia całego działu programu lub nawet wiadomości z całego semestru
  • ćwiczenia praktyczne, np: opatrywanie ran, zabiegi reanimacyjne na fantomie, z kompasem i mapą … itp.
  • badanie wyników nauczania

Ocena wspomagająca:
B:

 

  • kartkówki (krótkie 10-15 minutowe sprawdziany pisemne z zakresu trzech ostatnich lekcji)
  • prace domowe
  • odpowiedź ustna z trzech ostatnich tematów
  • aktywność ucznia na lekcji
  • wzbogacenie w pomoce dydaktyczne z PO
  • inne … itp.

Wzór oceniania semestralnego

  • Dla kategorii ocen A przyjęto współczynnik 1,0
  • Dla kategorii ocen B przyjęto współczynnik 0,8

Stopień na semestr = A x 1,0 + B x 0,8

  • od 1,00 do 1,50 niedostateczny
  • od 1,51 do 2,50dopuszczający
  • od 2,51 do 3,50dostateczny
  • od 3,51 do 4,50dobry
  • od 4,51 do 5,50bardzo dobry

Uczeń, który otrzymał ocenę niedostateczną z pisemnego sprawdzianu wiadomości może ustalić z nauczycielem termin i formę poprawy oceny.
Uczeń nieobecny na sprawdzianie z przyczyn usprawiedliwionych, powinien ustalić termin zaliczenia, ale nie później jednak jak 2 tygodnie po wyjaśnieniu przyczyny nieobecności. W przypadku nie zgłoszenia się w ustalonym terminie, otrzymuje ocenę niedostateczną.
Uczeń nieobecny na sprawdzianie lub kartkówce z powodu ucieczki z zajęć, otrzymuje ocenę niedostateczną bez możliwości jej poprawy.
Ocena ostateczna wystawiana jest zgodnie z terminarzem klasyfikacji w szkole.

Wystawa historyczna

„ZGASŁO SŁONECZKO LUDZKOŚCI-REAKCJE SPOŁECZEŃSTWA POLSKIGO NA ŚMIERĆ STALINA”

We wrześniu uczniowie naszej szkoły mogli zobaczyć wystawę historyczną wypożyczoną z wrocławskiego Instytutu Pamięci Narodowej. Była to niezapomniana, niezwykle wartościowa, inna, bo nie w klasie, nie z podręcznikiem tylko z mnóstwem starych zdjęć, zachowanymi dokumentami, starymi czasopismami lekcja historii.

Na kilkanaście dni aula szkolna zamieniła się w małe muzeum, do którego uczniowie wchodzili w ciszy i z niekłamanym zainteresowaniem skupiali swą młodzieńczą uwagę na eksponatach. Powoli, ostrożnie , czasem z wątpiącym uśmiechem, niekiedy z przerażeniem w oczach, zdumieniem, ale zawsze z niedowierzaniem, że był taki czas, że wszystko, co widzą działo się naprawdę-to nie mieściło się  uczniom w głowie .Z trudem przyjmowali, że takie były realia tamtej epoki…

Na kilkanaście dni aula szkolna zamieniła się w małe muzeum, do którego uczniowie wchodzili w ciszy i z niekłamanym zainteresowaniem skupiali swą młodzieńczą uwagę na eksponatach. Powoli, ostrożnie , czasem z wątpiącym uśmiechem, niekiedy z przerażeniem w oczach, zdumieniem, ale zawsze z niedowierzaniem, że był taki czas, że wszystko, co widzą działo się naprawdę-to nie mieściło się  uczniom w głowie .Z trudem przyjmowali, że takie były realia tamtej epoki…

{gallery}/przedmioty/historia/wystawa/{/gallery}

Ile wiemy o naszej szkole?

Ile wiemy o naszej szkole?

30 października 2008r.  odbył się już po raz trzeci Konkurs Wiedzy o Szkole, w którym wzięło udział 8 drużyn z klas: II a ZI, II b ZI, II a TE, II b TE, II a TM ,II b TM, II LPE i III TM.  Uczestników, zgromadzoną w auli publiczność oraz jury w składzie: Pan Dyrektor Krzysztof Rzepka, Pani Marta Sławuta, Pani Sabina Stala powitały  uczennice z klasy II LPE- Emilia Lechańska i Beata Lipiec, które sprawnie poprowadziły całą imprezę.

Konkurs składał się z czterech rund:
Runda I-to pisemny sprawdzian z wiadomości o szkole dawnej i współczesnej.
Ta rudna wyłoniła 4 finałowe drużyny: II a ZI, II b ZI, II a TE i III TM.
Runda II-to pytania z historii szkoły. Każdy uczestnik wybierał pytanie za 2 lub 4 punkty.
Uczniowie grali raczej ostrożnie, wybierali pytania łatwiejsze za 2 punkty, choć niektórzy prosili o pytanie za 4 punkty.
Runda III-obejmowała pytania dotyczące szkoły współczesnej, każdy odpowiadał na pytania za 4 punkty.
Runda IV-to zadanie dla całej drużyny warte 5 punktów-Zaprezentuj naszą szkołę swojemu koledze z gimnazjum, tak, żeby zechciał się w niej uczyć.
W czasie przygotowywania się drużyn publiczność obejrzała prezentację multimedialną, której bohaterką była…Nasza Szkoła!
Następnie  jury oceniało prezentacje przygotowane przez drużyny, które wykazały się pomysłowością i w sposób zabawny, ale konkretny przekonywały do nauki w naszej szkole:
„Chyba każdy słyszał o ZSP w Oleśnicy. To szkoła właśnie dla Ciebie! Sam do niej chodzę i jestem z tego dumny ponieważ szkoła kształci na wysokim poziomie i wiem, że wyniosę z niej wiedzę przydatną w dorosłym życiu, ale przede wszystkim wychowa nas na porządnych ludzi.”
„Mamy jedyny w swoim rodzaju, niepowtarzalny dzwonek, po którym aż miło iść na lekcję. Każdy uczeń może korzystać z ksera, automatu do kawy oraz robić zakupy w sklepiku szkolnym. To szkoła z tradycjami, przyjazna dla osób niepełnosprawnych.”
„Nasza szkoła jest najlepszą szkołą w Oleśnicy ,kształci w wielu praktycznych zawodach, posiada wspaniale wyposażone sale informatyczne i gimnastyczne, a nauczyciele są przyjaźnie nastawieni do uczniów.”
To tylko fragmenty przemówień wygłoszonych przez liderów drużyn. Jury oceniło te prezentacje wysoko. Po czwartej rundzie konieczna okazała się dogrywka między uczennicami z klasy II a TE. Dodatkowa runda pytań wyłoniła wreszcie zwycięzców tegorocznego konkursu:
I miejsce-Bogusław Cempel z klasy III TM;
II miejsce-Małgorzata Michalczyk z klasy II a TE;
III miejsce-Anna Hajntze  z klasy II a TE.
Jury wręczyło nagrody książkowe i gratulowało zwycięzcom dużej wiedzy na temat naszej szkoły.
Następny konkurs już za rok!

Regulamin pracowni informatycznej

Regulamin pracowni komputerowej

Przepisy ogólne

  • W pracowni odbywają się zajęcia, wymagające stosowania technik komputerowych.
  • Uczniowie mogą pracować w pracowni jedynie pod opieką nauczyciela.
  • Zasobami sprzętowymi i programowymi zarządza administrator (nauczyciel informatyki).
  • Z Internetu można korzystać jedynie do celów dydaktycznych.
  • Osoby zachowujące się głośno, łamiące zasady regulaminu, wykonujące pracę inną niż wynikająca
    z planu lekcji zostaną wyproszone z pracowni.
  • Nie wolno przechowywać plików o treści sprzecznej z ogólnie przyjętymi normami moralnymi.
  • Zabronione jest obrażanie uczuć innych użytkowników przez wysyłanie niegrzecznych listów, wiadomości oraz zdjęć.
  • Niedozwolone jest także przesyłanie w wielu egzemplarzach tego samego listu do wielu użytkowników (tzw. spam).
  • Po stwierdzeniu, że w zasobach użytkowników znajdują się pliki pornograficzne i inne niedozwolone dane, konto takiego użytkownika może zostać nieodwracalnie skasowane bez uprzedzenia.
  • Bezwzględnie zabrania się wnoszenia do pracowni jedzenia, picia, toreb, odzieży wierzchniej itp.
  • Uczniowie są zobowiązani do wchodzenia do pracowni oraz pobytu w niej w obuwiu szkolnym. Osoby nieposiadające obuwia szkolnego lub nieużywające go nie będą wpuszczane na zajęcia, a nieobecność będzie traktowana jako nieusprawiedliwiona.
  • Zabrania się instalowania oprogramowania przyniesionego z zewnątrz na dyskach lokalnych komputerów, znajdujących się w pracowni.
  • Na dyskach twardych komputerów w pracowni niedozwolone jest składowanie własnych plików i usuwanie istniejących. Własne dane należy przechowywać na indywidualnym koncie w lokalnej sieci komputerowej lub na dyskietce pozostawianej w pracowni.
  • Niedozwolone jest dokonywanie przez uczniów jakichkolwiek napraw, rekonfiguracji sprzętu, samowolne manipulowanie sprzętem (przełączanie i odłączanie klawiatur, monitorów, myszy, rozkręcanie jednostek centralnych itp.).
  • Nie wolno tworzyć oraz eksperymentować z programami wirusowymi, niszczącymi zasoby programowe i sprzętowe.
  • Niedozwolone jest wykorzystywanie sprzętu komputerowego pracowni do gier komputerowych.
  • Administrator (nauczyciel informatyki) przydziela każdemu użytkownikowi prawa do konkretnych zasobów lokalnej sieci komputerowej. Stanowczo niedopuszczalne są działania, mające na celu uzyskanie dostępu do zasobów sieci bez upoważnienia.
  • Uczniowie mają prawo używać wyłącznie własnych kont w sieci komputerowej.
  • Uczniowie mają obowiązek zadbać o ochronę swoich zasobów poprzez częstą zmianę hasła i nieudostępnianie ich innym użytkownikom sieci.
  • Podejrzenie naruszenia integralności danych przechowywanych na lokalnym koncie należy niezwłocznie poinformować administratora sieci.
  • Uczniowie ponoszą odpowiedzialność finansową za szkody spowodowane niewłaściwym użytkowaniem sprzętu komputerowego.

W trosce o ochronę antywirusową i poprawną pracę systemu, zabrania się samowolnego używania w pracowni własnych dyskietek. Użycie dyskietek możliwe jest jedynie po uzyskaniu zgody nauczyciela i sprawdzeniu programem antywirusowym.

Czynności do wykonania przed rozpoczęciem zajęć.

  • Przed przystąpieniem do pracy, uczeń zobowiązany jest sprawdzić sprawność sprzętu, na którym zamierza pracować. O zauważonych usterkach należy bezzwłocznie poinformować nauczyciela prowadzącego zajęcia lub administratora sieci. Uruchamianie i praca przy zdjętej obudowie jednostki centralnej może być przyczyną porażenia prądem elektrycznym.
  • Dostosowanie stanowisko pracy do swoich potrzeb (wyregulowanie krzesła i nachylenie monitora).

Czynności do wykonania po zakończeniu zajęć

  • Po zakończeniu zajęć należy uporządkować swoje stanowisko pracy oraz zgłosić ten fakt nauczycielowi prowadzącemu zajęcia.
  • Zasady postępowania w sytuacjach awaryjnych stanowiących zagrożenie dla życia lub zdrowia uczniów.
  • W razie wypadku (np. porażenia prądem), natychmiast wyłączyć urządzenie stanowiące zagrożenie, powiadomić nauczyciela oraz udzielić pomocy poszkodowanemu.
  • W przypadku zauważenia iskrzenia, wydobywającego się z komputera dymu, wyczucia swądu tlącej się izolacji lub spostrzeżenia innych objawów mogących spowodować pożar, należy natychmiast wyłączyć komputer (monitor) i powiadomić o tym fakcie nauczyciela prowadzącego zajęcia.


autor: Dariusz Rzepka

Konkurs o Skłodowskiej

Ogólnopolski konkurs wiedzy
o życiu i dokonaniach Marii Skłodowskiej- Curie

Dnia 28 kwietnia 2008 roku w gmachu głównym Politechniki Warszawskiej odbyło się rozdanie nagród laureatom konkursu o wiedzy, życiu i dokonaniach Marii Skłodowskiej-Curie.

Konkurs zorganizowany został przez Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie oraz Komitet Obchodów Rocznic: 140. urodzin Marii Skłodowskiej-Curie, 75. otwarcia Instytutu Radowego w Warszawie, 40. otwarcia muzeum uczonej. Obejmował gimnazja, licea i zespoły szkół noszące imię Marii Skłodowskiej- Curie na terenie całej Polski oraz inne szkoły zainteresowane konkursem. Miał on postać trójetapową. Pierwsze dwa etapy sprawdzały wiedzę uczniów z zakresu fizyki, atomistyki, chemii oraz historii. Do etapu trzeciego zakwalifikowało się 58 uczniów z różnych szkół. Wśród nich znalazły się również trzy uczennice Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Oleśnicy: Paulina Trzópek, Andżelika Karczmarz i Joanna Lis.
Dziewczęta rozpoczęły pracę zgodnie z regulaminem III – ostatniego etapu. Zadaniem ich było wykonanie pracy w trzech różnych kategoriach( do wyboru): prezentacja multimedialna, praca plastyczna lub literacka. Organizatorzy oczekiwali od autorów wyeksponowania postaci Marii Skłodowskiej- Curie w początkach XX wieku i dostrzeżenia konsekwencji jej działań jako uczonej, Polki, kobiety.
Każda z uczennic miała inne spojrzenie na tę postać, dlatego prace przybrały różne formy .Andżelika i Paulina zdecydowały się ukazać wyjątkowość patronki w sposób literacki. Pierwsza z nich stworzyła esej z elementami pamiętnika( wspomnienia córki Skłodowskiej)     i skupiła się na przedstawieniu postaci Skłodowskiej jako wybitnej uczonej. Paulina uznała, że jedynie poezja jest w stanie wyrazić wrażliwość słynnej Polki, dlatego stworzyła cykl sonetów ukazujących jej kobiecość. Dla Joanny forma multimedialna była najodpowiedniejszą do ukazania wytrwałości uczonej. Prace były przemyślane i perfekcyjnie dopracowane.
Doceniła to komisja przydzielając naszym uczennicom miejsca I, II, III w poszczególnych kategoriach. 28 kwietnia Paulina, Andżelika i Joanna wraz ze swoimi rodzicami oraz nauczycielkami sprawującymi opiekę nad konkursem paniami Urszulą Wolińską i Bogusławą Torską wzięły udział w uroczystym spotkaniu na Politechnice Warszawskiej.
Uroczystość rozpoczęła się przy pomniku Marii Skłodowskiej- Curie. Laureatki konkursu złożyły w hołdzie najwybitniejszej Polce bukiet kwiatów.
Następnie wszyscy goście przenieśli się do Auli Małej, w której organizatorka imprezy omówiła trzy etapy konkursu i podziękowała młodzieży za zaangażowanie i wykazanie się ogromną wiedzą o życiu i dokonaniach uczonej. Całą uroczystość uświetniła pani Barbara Wachowicz, która wygłosiła gawędę o słynnej Polce. Patrząc na wyróżnioną młodzież głośno i z przekonaniem mówiła: ”Wierzę w przyszłość naszego narodu…”. W swojej wypowiedzi zacytowała fragment jednego z sonetów Pauliny, który malował postać Skłodowskiej-matki ciepłej i opiekuńczej. Echem odbijały się od ścian auli słowa:

 

Twe dzieci to kwiaty rosnące w ogrodzie;
Ty jesteś jabłonią pośród nich,
Otaczasz je opieką i chronisz przed złem.at eu pellr.

Na koniec pisarka zaprosiła trzy laureatki pierwszych miejsc do odczytania fragmentów swoich prac. Wszyscy zebrani mogli w całości wysłuchać Sonetu XIII, w którym młoda poetka przyznaje, że naród polski przepełnia duma, a pamięć o Marii Skłodowskiej- Curie nigdy nie zaginie.
Po wystąpieniu laureatek nastąpiło wręczenie nagród. Młodzież otrzymała aparaty cyfrowe, MP3 oraz książki. Zdobywcom I miejsc w każdej kategorii organizatorzy zasponsorowali wyjazd do Paryża i udział w zwiedzaniu miasta pod hasłem” Paryskimi śladami Marii Skłodowskie-Curie”. Paulina Trzópek uczennica, Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Oleśnicy, będzie miała okazję w październiku 2008 roku odwiedzić miejsca, w których rodziły się odkrycia zmieniające oblicze świata. Być może ze szczytu wieży Eiffla popłyną słowa jednego z sonetów „ Do M…”.

{gallery}/przedmioty/polski/konkurs_o_sklodowskiej/{/gallery}

Praca uczennicy Pauliny Trzópek- II miejsce w Ogólnopolskim Konkursie” Co dla mnie znaczy Schengen?”

Praca uczennicy Pauliny Trzópek- II miejsce w Ogólnopolskim Konkursie” Co dla mnie znaczy Schengen?”( opiekun mgr Bogusława Torska)

http://polskawschengen.mswia.gov.pl/galeria.html

List Anonima zwanego Gallem, do księcia Bolesława Krzywoustego,

21 grudnia 2008 roku pańskiego.

Najjaśniejszy Władco, Panie mój Miłościwy!

Pisałem o tym wcześniej, jak ogromne cuda tu w naszej Ojczyźnie zastałem, zaraz po tym jak nadworny Mag Waszej Jegomości o tysiąc lat w przód mnie posłać ku Twojej chwale raczył. Przyjęli mnie tu tak zaszczytnie i okazale jak wypada przyjąć gościa dostojnego. Takim się przeto uważam, za sprawą Pana mojego przesławnego Bolesława.
Gdym w świat ten nowy zawitał, zważywszy jego dziwy,  zawołałem: ” Na najjaśniejszą głowę mego Pana! To dziwo większe jest, niźli mędrcy głoszą!” Wszystko jednako wyczytasz z relacji swego skromnego sługi, na wieki oddanego Rzeczypospolitej.
Zadziwi Cię Panie, iż mieszkańcy Rzeczypospolitej od lat wielu w zniewoleniu żyli. Nie godzi się mężów tak zacnych w niewoli trzymać! Swych jakże dalekich pochodów swobodnie odbywać nie mogli. U granic ziemi krain przedzielała ich kontrola, jakże z wielkiej mocy prawa przez dostojne służby pełniona. W  tym kraju, przez Nas tak umiłowanym, biedna gospodarka zniszczenia poczęła czynić, jednakże ludność przyjmując to z pogodnym i uprzejmym obliczem do pracy się nie zniechęcała. Handel jakże ubogi, a życie ciężkie! Jak Ty Bolesławie o bezpieczeństwo dbałeś, tak i teraz bezpieczeństwo jest ich jedyną prawdą, do której jakże bezgranicznie dążą i myślą o jej spełnieniu.
Schengen ( jakże to dziwna nazwa, w naszych czasach nie mająca użytku w języku) poskromiła ich wszelkie troski, spełniając wszelakie myśli o lepszym życiu. Strefa ta, przeto silna przez władzę, wprowadzona ku  bezpieczeństwu granic kraju została. Jest ona ogromną korzyścią,  uważaną  za najchlubniejsze  dla granic kraju ustrzeganie przed nieprzyjacielem. Układ ten, zapewniając wszem i wobec równość obywateli, które do tej wspólnej strefy należą, pociechę samą niesie. Państwa w nim zespolone bardziej zbliżone do siebie zostają. Nowinę niosę, iże ukochana Rzeczypospolita Nasza tego przeogromnego zaszczytu, jakim jest wejście w nowy rozdział w życiu, dostąpiła. Twoja ogromna potrzeba wolności, o Miłościwy Bolesławie, aż w te czasy zawitała i niczym duch wierny podwładnym Twym tu i teraz towarzyszy. Przeto Schengen się domagał lud Twój oddany, walczył, by zwycięsko zawołać- „Victoria!”. A stało się to 21 grudnia 2007 roku pańskiego.

Ode dnia tego, którego datę wielkimi literami w mojej kronice wypisałem, zostaje zapewniona współpraca wszelakich służb przy boku granic kraju pełniona, przynosząc korzyści wzajemne dla władzy i społeczności. Te jakże prawe schengeńskie zasady są swoistą i niezmierną szansą uczciwego handlu, prowadzonego przez namiestników oraz dostojne służby zgodnie z samorządnym prawem.  Swoista to i niezbywalna godność, jaką zapewniając ludowi, może zachować mądry władca. Władco mój i Panie! Z wielką powinnością skłaniam się ku Twoim rządom, spostrzegając wszelakie korzyści płynące z tej, jakże zadziwiającej spójności rządzącej władzy i jego godnych do poszanowania poddanych.

Najbardziej sławionym przez lud działaniem tegoż układu Schengen staje się to, iż przy przekraczaniu granic państw, które do tejże wspólnej strefy należą, wszelakie dokumenty są im zbyteczne, jednakże prawdą jest, iże podróżny powinien być w posiadaniu dokumentów niezbędnych do bezpiecznego wypoczynku na terenie obcego kraju. Dowód tożsamości, tudzież paszport

( jakże to nowe nazwy, czasów naszych nieznające) w bagażu wędrowiec winien posiadać, by dowieść w nieprzewidzianych okolicznościach, iż prawo do  korzystania ze swobodnego przemieszczania jemu się należy.

Nowy ten układ znacząco wpływa na politykę umiłowanego Kraju Naszego. Jak głoszą władze, którym dobry Bóg pierwszeństwo w Rzeczypospolitej wyznaczył, pozwoli on ukrócić szerzące się napaści zbójców i oprawców , zwanych tu terrorystami. A jest ich w tym nowym świecie taka siła, że lochy cudnego zamku Waszej Miłości pomieścić by ich nie zdołały. Sam wiesz, o Sławny  Bolesławie, jak ogromnie ciężko walczyć z wyjętymi spod prawa. Sam wiesz także, jak do naszej pięknej ziemi obcy, głodny lud napływał. A prawa nowe tu ustanowione problem ten osłabiły, trudno jest bowiem w tak zespolonych państwach cichaczem w obcym kraju o chleb prosić, li schronienia w przydrożnych karczmach szukać.

Jednako ważną zaletą tego  doskonałego systemu jest łatwość dostępu do niezliczonej ilości towarów, które w posiadaniu innych państw są, a Nam się przydać w życiu mogą. Wspólna ta wymiana jeno ku chwale Kraju Naszego stać może, przyczyniając się  szybko do zwiększenia się gospodarki na wspólnym rynku.

Zacne się również wydawać może, że u granic ziem obszarów układu Schengen kontroli granicznej zaprzestano. Pragnę zauważyć Wielki  Bolesławie, że przeogromne korzyści płyną z tego systemu. Ludność uzyskała możność  w pełni swobodnego podróżowania po obszarze Schengen. Nie jest to przeto objaw wolności i równości, o które   tak walczyłeś o Najjaśniejszy Bolesławie? Zniesienie kontroli wydatnie skróciło czas ich przemieszczania się, odbywania wszelakich podróży. Nie spotkasz tu żadnych zgromadzeń, które  niczym jarmark, li jakaś biesiada na pograniczu obszarów z państwami istniejącej już w naszym kraju Unii Europejskiej jawić mi się raczyły. Przejście z państwa do państwa odbywa się płynnie, niczym rzeka, która płynie bezustannie swoim biegiem, to znaczy bez konieczności przerywania podróży.

Przedstawiam zaiste tę, jakże niesamowitą strefę Schengen, szczególnie godną pamięci ze względu na nowość wypadków jakie w Naszej Ojczyźnie miejsce mają , przy czym można, o Sławny Bolesławie, z rozważania tej sprawy przekonać się o wyższości pokory nad pychą. Nastąpiła sprawiedliwość wobec władzy oraz wobec poddanych, których tak umiłowałeś. Taka sława tejże schengenowskiej strefy przyczyniła się do obfitości wszelkich radości i korzystnych dla kraju możliwości otwarcia się na cały świat. Wszystkie wypadki krok po kroku opisałem w mej kronice ku Twojej chwale Sławny Bolesławie i chwale Naszej umiłowanej Rzeczypospolitej.

Twój nadworny kronikarz  Anonim zwany Gallem.